https://ilkha.com/farsi/files/news/thumb/داستان زندگی غم انگیز زنان ترکستان شرقی

زنان ترکستان شرقی که تحت ظلم چین تروریست ناله می کنند، می خواهند که جهان مشکلات کشورشان را بشنود.

به رغم همه ظلمها، زندانی شدن ده ها هزار نفر و مشکلاتی که در اردوگاه ها هست، هیچ کسی صدای آنها را نمی شنود. این جغرافیای مظلوم منتظر کمکهای کشورهای اسلامی است.

زنان ترکستان شرقی که به علت در زندان بودن همسر و فامیلهایشان به تنهایی برای تحصیل فرزندانشان تلاش می کنند، می خواهند که جهان مشکلات کشورشان را بشنود.

زنان ترکستانی که همسرانشان در زندان بوده و خودشان نمی توانند خبری از آنها به دست بیاورند، مشکلاتشان را با خبرگزاری ایلکه در میان گذاشتند.

ما هیچ خبری از افراد خانواده امان نداریم

بهار گل آمات که به علت مشکلات ترکستان شرقی با فرزندانش ابتدا به مصر، سپس به ترکیه آمده اند، بیان کرد که پس از کودتای مصر، چین و مصر با تصمیم مشترک می خواستند آنها را به چین برگردانند.

آمات گفت: پس از کودتا، چین و مصر خواستند که ما را دوباره به چین برگردانند. به همین دلیل خیلی از اویغوری ها مجبور شدند که به کشورهای دیگری فرار کنند. آنهایی که فرار کردند به ترکیه پناه آوردند و کسانی که نتوانستند فرار کنند به چین بازگردانده شدند. از آنهایی که به چین برده شدند، نمی توانیم هیچ خبری دریافت کنیم. از وقتی که آمدم هیچ خبری از فامیلهایم نگرفتم. یک سال پیش شنیدم که برادرم زندانی شده و پسر 30 ساله ام به اردوگاه برده شده است. ولی هیچ آگاهی از مرده یا زنده بودن اینها نداریم.

چینی ها ظلمهای شدیدی انجام می دهند

آمات اظهار داشت: چینی ها نسبت به اویغوری ها ظلمهایی شدیدی را انجام می دهند. ولی چین این ظلمها را از چشمها پنهان می کنند. می خواهند ما را نابود کنند. می خواهند جهان به آنها باور کند و ما را تکذیب کنند. آنچه بر ما روا می دارند فقط خدا می داند. تنها هدف ما این است که آنچه را که آنجا انجام می شود بر کل جهان نشان دهیم. زبان و خط ما را ممنوع کردند. گوشت خوک می خورانند. هیچ کسی نمی تواند از فرزندانش محافظت کند. دختران ما را با پسران چینی تزویج می دهند. ما خیلی خوب می دانیم که آنجا چه اتفاقی می افتد. ترکیه تلاش می کند تا ما صدای خودمان را به گوش جهانیان برسانیم. به اذن خدا تلاش ما تا آخرین لحظه عمرمان ادامه خواهد داشت.

کسانی که از اردوگاه ها خارج می شوند، مدتی بعد می میرند

قمبر نسا راشد که 1.5 سال است که خبری از شوهرش نمی گیرد، مشکلات خود را به این شکل بیان کرد: با همسرم و 4 فرزندم به مصر رفتیم. شوهرم یک ماه می ماند و به ترکستان بر می گشت. به همسرم فشار وارد می کردن که خانواده اش را به آنجا ببرد. در آخرین سفرش او را به زندان انداختند و 1.5 سال است که خبری از او ندارم. وقتی که همسرم بازداشت شد، با بچه هایم به ترکیه آمدم. اینجا با 4 فرزندم زندگی می کنم. شنیدم که 10 نفر از خویشاوندان ما بازداشت شدند. به دلیل اینکه در موبایل برادرزاده 21 ساله ام عکسهای اسلامی پیدا کردند، وی را محکوم به 10 سال زندان کردند. خیلی از افراد را با این اسباب به زندان انداختند. بعضی اوقات افرادی را از اردوگاه ها خارج می کنند ولی پس از مدتی این افراد می میرند.(ILKHA)

اخبار مرتبط

انتخاب سردبیر

Mobil Uygulamamızı İndirin

برگزیده ها