گیدئون ساعر، «وزیر امور خارجه» رژیم اشغالگر صهیونیستی، گفت تا زمانی که کایا کالاس اظهارات خود در مکزیک را که در آن رژیم اشغالگر را به رژیم آپارتاید سابق آفریقای جنوبی تشبیه کرده بود، پس نگیرد، هیچ‌گونه ارتباطی با او برقرار نخواهد کرد.

پس از آنکه ساعر اعلام کرد که به دلیل اظهارات کایا کالاس، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، که رژیم اشغالگر صهیونیستی را با رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی مقایسه کرده بود، تماس خود را با او قطع کرده است، درگیری دیپلماتیک شدیدی بین رژیم اشغالگر و اتحادیه اروپا رخ داد.

ساعر، که سیاست‌های نسل‌کشانه و نژادپرستانه کشورش را نادیده می‌گیرد، کالاس را هدف قرار داد و گفت: «کایا کالاس، نماینده عالی اتحادیه اروپا در امور خارجه و سیاست امنیتی، مدتی است که بی‌عدالتی وسواس‌گونه و شرم‌آوری را علیه اسرائیل به نمایش می‌گذارد.»

ساعر با افتخار به این ادعا که رژیم اشغالگر نسل‌کش، تنها رژیم «دموکراتیک» در خاورمیانه است، گفت: «چاره‌ای جز قطع کامل ارتباط با کالاس ندارم.»

رژیم آپارتاید چیست؟

تشبیه رژیم اشغالگر صهیونیستی به رژیم آپارتاید در آفریقای جنوبی، به ویژه با سیاست‌های اجرا شده در سرزمین‌های فلسطینی اشغال شده در سال ۱۹۶۷ مرتبط است. این مقایسه مبتنی بر این واقعیت است که یک «سیستم نهادینه شده تبعیض و کنترل» علیه فلسطینیان وجود دارد.

آپارتاید، یک رژیم سرکوب و تبعیض نژادی سیستماتیک بود که از سال ۱۹۴۸ تا اوایل دهه ۱۹۹۰ به عنوان سیاست رسمی دولت در آفریقای جنوبی اجرا می‌شد.

این رژیم از طریق قوانین، سلطه اقلیت سفیدپوست را بر اکثریت سیاه‌پوست برقرار کرد. جمعیت بر اساس نژاد طبقه‌بندی شده و حقوق بر اساس نژاد تعیین گردید.

جمعیت سیاه‌پوست به مناطق ویژه‌ای به نام «بانتوستان» تبعید شدند؛ مناطقی جدا افتاده و از نظر اقتصادی راکد که تنها ۱۳ درصد از خاک کشور را تشکیل می‌دادند و به اصطلاح «خودمختار» اعلام شدند. ساکنان این مناطق همچنین از حق شهروندی آفریقای جنوبی محروم شدند.

جداسازی نژادی شدیدی در هر جنبه‌ از زندگی، از جمله آزادی رفت و آمد، آموزش، سلامت، ازدواج و خدمات عمومی اعمال شد. سیاه‌پوستان، از حقوق سیاسی و مدنی اساسی محروم بودند.

رویه‌های رژیم اشغالگر در سرزمین‌های اشغالی فلسطین، شباهت‌هایی به آپارتاید دارد.

سیستم‌های حقوقی جداگانه: در کرانه باختری اشغالی، در حالی که شهرک‌نشینان یهودی تابع قوانین مدنی رژیم اشغالگر هستند، فلسطینی‌ها تابع یک سیستم حقوقی نظامی جداگانه هستند. این دو سیستم شامل برخوردهای متفاوتی در مواردی مانند دوره‌های بازداشت، حقوق محاکمه و مجازات‌ها می‌شوند.

مدیریت زمین و منابع: در حالی که شهرک‌های یهودی‌نشین در کرانه باختری گسترش داده می‌شود، اراضی فلسطینیان مصادره شده و مجوزهای ساخت‌وساز به صورت سیستماتیک محدود می‌گردد که این امر منجر به تکه‌تکه شدن مناطق مسکونی فلسطینیان می‌شود. همچنین به وجود بی‌عدالتی در توزیع منابع (به‌ویژه آب) اشاره می‌شود.

زیرساخت‌های مجزا و محدودیت‌های تردد: در کرانه باختری، جاده‌های متعلق به فلسطینیان از جاده‌های شهرک‌نشینان جدا هستند. در حالی که تردد فلسطینیان از طریق تعداد زیادی ایست‌ بازرسی، دیوار حائل و سیستم مجوزهای ویژه به‌شدت محدود می‌شود، شهرک‌نشینان می‌توانند بسیار آزادانه‌تر جابجا شوند.

«بانتوستان‌سازی»: ساختار تکه‌تکه شده ایجاد شده در سرزمین‌های اشغالی (مناطق A، B، C) و وضعیت ایزوله نوار غزه، به سیاست بانتوستان در آفریقای جنوبی تشبیه شده است. خودمختاری محدود این مناطق، مانعی برای تداوم کنترل رژیم اشغالگر بر حوزه امنیت و سیاست خارجی ایجاد نمی‌کند. (ILKHA)