ارتش اشغالگر با گسترش منطقه‌ای موسوم به «خط زرد» از طریق استقرار بلوک‌های بتنی زردرنگ، فلسطینیان را به‌زور از محل زندگی خود آواره می‌کند؛ منطقه‌ای که طبق توافق آتش‌بس جاری در نوار غزه، این نیروها موظف به عقب‌نشینی از آن بودند.

«خط زرد» به خط مرزی‌ای گفته می‌شود که بر اساس مرحله نخست طرح پایان جنگ غزه، که از اکتبر ۲۰۲۵ اجرایی شد، ارتش اشغالگر باید از آن عقب‌نشینی می‌کرد.

با این حال، نیروهای اشغالگر که به مفاد این توافق پایبند نبوده‌اند، به‌طور مداوم «خط زرد» را به سمت مناطق داخلی غزه گسترش داده و غیرنظامیان ساکن این مناطق را مجبور به ترک خانه‌هایشان کرده‌اند.

ارتش اشغالگر که در سه محور شامل منطقه القراره در شرق خان‌یونس، شرق دیرالبلح و محله‌های الزیتون و التفاح در شرق شهر غزه پیشروی خود را ادامه می‌دهد، با اشغال مناطق بیشتری از اراضی فلسطینی، «خط زرد» را به سمت غرب منتقل می‌کند.

بلوک‌های بتنی زرد که نماد «خط زرد» هستند، تنها یک علامت مرزی نیستند، بلکه برای غیرنظامیانی که در نزدیکی آن زندگی می‌کنند، تهدیدی مستقیم برای جانشان به شمار می‌روند.

ارتش اشغالگر در شرق دیرالبلح، در مرکز نوار غزه، محدوده اشغال را حدود ۱۰۰ متر به سمت غرب گسترش داده و در نزدیکی خانه‌های غیرنظامیان در محله‌های پرجمعیت، بلوک‌های بتنی زرد جدیدی مستقر کرده است.

بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی اعلام کرد که حدود ۷۰ درصد از نوار غزه اکنون تحت کنترل ارتش این رژیم قرار دارد.

به گفته نتانیاهو، در آغاز روند آتش‌بس، حدود ۵۳ درصد از نوار غزه تحت کنترل ارتش بود، این رقم در ماه مه ۲۰۲۶ به ۶۰ درصد رسید و اکنون به ۷۰ درصد افزایش یافته است.

این وضعیت موجب شده است که تنها حدود ۱۱۰ کیلومتر مربع از اراضی غزه برای حدود ۲٫۱۳ میلیون فلسطینی باقی بماند.

«خط زرد» در چارچوب مرحله نخست طرح آتش‌بس پیشنهادی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا منطقه‌ای را مشخص می‌کند که ارتش اشغالگر از آن عقب‌نشینی کرده است.

طبق مرحله دوم این توافق، ارتش اشغالگر باید به‌صورت تدریجی از مناطق تحت استقرار خود عقب‌نشینی کرده و پس از استقرار ساختار حکومتی پیش‌بینی‌شده، به‌طور کامل از نوار غزه خارج شود.

با وجود اجرایی شدن آتش‌بس از ۱۰ اکتبر ۲۰۲۵، ارتش اشغالگر همچنان با این ادعا که فلسطینیان از «خط زرد» عبور کرده‌اند، بارها آنان را هدف حملات خود قرار داده است.  (ILKHA)