۴۴ سال از کشتاری که در ۱۶ سپتامبر ۱۹۸۲ در اردوگاه‌های آوارگان فلسطینی صبرا و شتیلا در بیروت، پایتخت لبنان آغاز شد و ۳ روز به طول انجامید، می‌گذرد.

جنایت صبرا و شتیلا که در آن شبه‌نظامیان فالانژ مسیحی زیر نظارت رژیم اشغالگر صهیونیستی به اردوگاه‌های آوارگان فلسطینی در بیروت یورش برده و بیش از ۳ هزار انسان را به قتل رساندند، با وجود گذشت این همه زمان همچنان در یادها زنده است.

رژیم اشغالگر صهیونیستی که تاریخ آن پر از صفحات خونین است، به صورت مستقیم و غیرمستقیم دست به جنایات بی‌شماری علیه فلسطینیان زده است.

یکی از این کشتارها که همچنان در یادها زنده است، فاجعه صبرا و شتیلا است که از ۱۶ سپتامبر ۱۹۸۲ آغاز شد و ۳ روز ادامه یافت.

۴۴ سال پیش، شبه‌نظامیان افراطی فالانژ مسیحی با حمایت رژیم اشغالگر صهیونیستی به اردوگاه‌های آوارگان فلسطینی صبرا و شتیلا در جنوب بیروت حمله کردند.

در این حملات خبیثانه، بیش از ۳ هزار مسلمان از جمله زنان، کودکان و سالخوردگان بی‌دفاع به شهادت رسیدند.

مسلمانان به قدری وحشیانه به شهادت رسیده بودند که پیکر بسیاری از آنان غیرقابل شناسایی شده بود.

چراغ سبز صهیونیست‌های اشغالگر به جنایت

با وجود اینکه اردوگاه‌های صبرا و شتیلا «تحت حفاظت کنوانسیون‌های بین‌المللی» قرار داشت، ارتش رژیم اشغالگر صهیونیستی به فرماندهی آریل شارون با محاصره اردوگاه‌ها، مانع فرار فلسطینیان شد و سپس به شبه‌نظامیان فالانژ برای قتل‌عام ساکنان اردوگاه چراغ سبز نشان داد.

در نخستین روز کشتار، رفائل ایتان، رئیس وقت ستاد کل ارتش رژیم صهیونیستی با نمایندگان فالانژها دیدار کرد و دستور داد: «ادامه دهید، تا ساعت ۵:۰۰ فردا صبح وقت دارید.» این جملات برای اثبات مسئولیت مستقیم و بزرگ رژیم اشغالگر در این فاجعه کفایت می‌کرد.

ابعاد فاجعه برملا شد

این در حالی بود که بر اساس توافق آتش‌بس پذیرفته‌شده در ۱۸ اوت، رژیم اشغالگر و آمریکا درباره امنیت غیرنظامیان فلسطینی ساکن در اردوگاه‌های بیروت به سازمان آزادی‌بخش فلسطین تضمین داده بودند.

یکی از بزرگ‌ترین شاهدان این جنایت رابرت فیسک، روزنامه‌نگار بود. فیسک در مقاله‌ای در روزنامه ایندیپندنت، آن صحنه‌های هولناک را این‌گونه توصیف کرده بود:

«برای کسانی که در ۱۸ سپتامبر ۱۹۸۲ در اردوگاه صبرا و شتیلا بودند، شارون قصابی است که پشت سر خود اجساد بادکرده، زنان و کودکان تجاوزشده، شکنجه‌شده و سپس به قتل‌رسیده به جا گذاشت. امروز، ۱۸ سال پس از آن حادثه، وقتی در این خیابان‌ها قدم می‌زنم، صحنه‌های آن کشتار همچنان از مقابل چشمانم کنار نمی‌رود.

کمی آن‌طرف‌تر در مسیر مسجد صبرا، آقای نوری ۹۰ ساله را با ریش سفید و پیژامه‌اش می‌بینم. در کنار پیکر بی‌جانش، کلاه پشمی و عصایش افتاده است. کمی جلوتر در کوچه‌ای تنگ، پیکر دو زن در کنار دیگ‌های غذا روی زمین افتاده… چند متر آن‌طرف‌تر، اجساد متعفن و کبودشده نوزادانی دیده می‌شود که مانند زباله به گوشه‌ای پرت شده‌اند...»

شارون؛ قصاب بیروت

پس از این فاجعه، موج خشم و واکنش‌های شدیدی در افکار عمومی جهان شکل گرفت. رژیم اشغالگر برای فروکش کردن این موج، مجبور شد یک کمیته نمادین برای تحقیق درباره این جنایت تشکیل دهد.

این کمیته در گزارش فوریه ۱۹۸۳ خود، الی حبیقه، رهبر شبه‌نظامیان فالانژ را مسئول مستقیم و آریل شارون را به صورت فردی مسئول این فاجعه شناخت.

آریل شارون به دلیل مسئولیتش در آن کشتار، به «قصاب بیروت» شهرت یافت و ناچار به استعفا از سمت وزیر دفاع شد. با این حال، رژیم اشغالگر جایگاه او را در دولت ارتقا داد و در سال ۲۰۰۱ او را به مقام نخست‌وزیری منصوب کرد.

بی‌کیفر ماندن جنایت پس از گذشت ۴۴ سال

با وجود اینکه قربانیان این فاجعه در سال ۲۰۰۱ در بلژیک علیه شارون به اتهام ارتكاب جنایت علیه بشریت شکایت کردند، فشارها و تهدیدهای آمریکای امپریالیست و رژیم اشغالگر، بلژیک را مجبور کرد قانونی را که اجازه طرح چنین شکایتی را می‌داد تغییر دهد؛ بدین ترتیب، پرونده در سال ۲۰۰۲ مختومه شد.

پیش از رد شکایت، الی حبیقه، بازیگر اصلی این جنایت و از فرماندهان برجسته نیروهای لبنانی فالانژ، اعلام کرده بود که حاضر است علیه شارون شهادت دهد، اما چند روز بعد بر اثر انفجار بمب کار گذاشته‌شده در خودرویش در بیروت کشته شد.

سازمان ملل متحد کشتار ۱۶ دسامبر ۱۹۸۲ را محکوم و آن را «نسل‌کشی» اعلام کرده بود، اما با گذشت ۴۴ سال از این فاجعه، هنوز هیچ دادگاهی برگزار نشده و هیچ مجازاتی صورت نگرفته است. (ILKHA)