Şehîdên Xatûnîyê yên ku di salên 1990î de li navçeya Kayapinar a Dîyarbekirê di qetlîameke ku ji teref hêzên tarî ve hat lidarxistin de hatin kuştin, di 31emîn salvegera şehadeta xwe de li ser gorên xwe hatin bîranîn.

Di 9ê Tîrmeha 1995an de Sadik Gungor, Bedran Gungor, Alî Yoldaş û Mustafa Bugdaycî di encama êrîşa li gundê Xatunî ya navçeya Kayapinar a Dîyarbekirê ji aliyê midûr û cerdevanên wê demê yên girêdayî FETOyê ve hatin qetilkirin; û di 7ê Sibata 1996an de Mele Ahmet Kaya, Nevfel Yoldaş û Nîhat Yoldaş şehîd bûn.

Ji bo kesên ku di komkujiya Xatûniyê de şehîd bûne, di salvegera şehadeta wan de bernameyek bîranînê hat lidarxistin.

Bernameya ku li ser gorên şehîdan hat lidarxistin, bi xwendina Sûreya Yasîn dest pê kir. Piştî pêşkêşkirina jiyana şehîdan, endamê ÎTTÎHADUL ULEMA Mele Remzî Uçar, li ser ehemmîyeta rojê axavtinek pêşkêş kir.

Uçar di axaftina xwe de behsa zulmên ku di salên 1990î de ji teref dijminên Îslamê ve li Misilmanan hatine kirin kir û di derbarê şehadet û xwesteka şehadetê de ji Serdema Zêrîn a Îslamê mînak pêşkêş kir.

"Nivîsandina dîroka şehîdan, ji nû ve zindîkirin û jîyandina mîrateya ku wan ji me re hiştine ye"

Uçar, diyar kir ku dijminên Îslamê di salên 1990î de bi awayekî pir hovane êrîş kirine û got, "Bi rastî jî dijminên me pir hovane ne. Ew di her dem û cihî de çi ji destê wan tê dikin. Ew mal, can û her tiştê din hedef digirin. Ev dijminên me ne. Divê em di vî warî de dijminên xwe baş fam bikin. Ew ê tu carî ji me hez nekin. Ger firsendek bi dest bixin, ew ê jê sûd werbigirin. Di vî warî de, divê em Misilman her gav hêza xwe ya menewî û maddî li dijî wan mirovên hov amade bihêlin. Divê em her dem, her deqe û her kêlî berîya ku em bikevin nav xemsariyê amade bin. Wekî din, dijminê me ew ê me bi awayekî hovane tune bike."

Uçar, destnîşan kir ku pirtûkên li ser şehîdan ne tenê dîrokên jidayikbûn û şehadeta wan, lê di heman demê de serpêhatiyên jiyana wan jî vedihewîne, û tekez kir ku mîrata herî mezin a ku ji bo kesên li pey xwe mane doza ku berdêl lê hatiye dayîn e.

Uçar behsa jiyana şehîdên ku di bernameyê de hatine nîqaşkirin kir û got, "Dema ku behsa her şehîdekî dikir, behsa wan dikir ku ew ehlê mizgeftê ne, ehlê Quranê ne û dilsoziya wan ji bo mizgeft û Îslamê ye. Nivîsandina dîroka şehîdan tê maneya ji nû ve jiyan û zindîkirina mîrateya ku wan ji me re hiştine. Bi vî awayî, heke dîroka şehîdan bi awayê çêtirîn were nivîsandin, ew bi jiyana mîrateya ku wan ji me re hiştine, berdewamkirina dersên ku wan dane me, nehiştina ku ala ku wan anîne erdê bikeve û ew al li jor bimîne."

"Mîrateya ku ji me re maye biratiya me, yekîtîya me, evîna me ya ji bo hev e"

Uçar, diyar kir ku tolhildana herî tesîrdar a ku mirov dikare li dijî dijmin bigire, berdewamkirina rêya şehîdan e û li ser girîngiya şehadetê wiha got:

"Şehadet pileyekî mezin e. Pileyekî ewqas mezin e ku heta di temenê xwe yê pîr de jî, sehabîyan dev jê bernedane, lê ji bo bidestxistina wê hewl dane. Em vê yekê di jiyana sehabiyan de pir eşkere dibînin. Ew bi hezaran kîlometreyan ji bo şehadetê rêwîtî kirine û li wir rastî Rebê xwe hatine. Ew qet ranewestiyane, heta dema ku ji Xwedê hincet hebûn jî, li wan beheneyan nenêriyan; ew qet dev ji şehadetê, ji avêtina gavan ji bo doza xwe û ji razîkirina Xwedê bernedane."

Uçar diyar kir, "Divê em ji rêya ku wan nîşanî me da dûr nekevin, divê em bi vê têgihîştinê mezin bibin û divê em mîrata ku wan ji me re anîne bernedin. Şehîdan gelek mîrate ji me re hiştine. Yek ji van mîrata biratiya me, yekîtîya me û evîna me ya ji bo hev e. Şehîdên me bêyî tirs gav avêtin, ji hev hez kirin. Di vî warî de, xwişk û birayên min, em jî ew ê ji hev hez bikin, bibin bira û xwişk, li kêleka hev bisekinin û xemên hev parve bikin. Tenê wê demê em ê di nav wan kesan de bin ku mîrata ku şehîdan ji me re hiştine didomînin." (ÎLKHA)