واشنگتن که وارد جنگی علیه ایران شده است، اکنون به دنبال راه‌هایی برای بازگشایی تنگه هرمز است؛ آبراهی که در واقع از همان ابتدا هم باز بود. این تغییر کانون توجه از اهدافی همچون تغییر نظام در تهران یا از میان بردن توانمندی‌های هسته‌ای ایران، به صرف احیای رفت‌وآمد دریایی، شکاف میان قدرت نظامی در اختیار آمریکا و نتایج سیاسی‌ای را که این کشور واقعاً قادر به دستیابی به آن‌هاست، آشکار می‌سازد.

تحلیل منتشرشده در نشریه فارن افرز اشاره می‌کند که واشنگتن در مداخلات خود از ویتنام تا افغانستان، برتری نظامی را با پیروزی سیاسی اشتباه گرفته است. تبدیل جنگی که با هدف تغییر حکومت در ایران آغاز شد به تلاش برای بازگشایی مجدد تنگه هرمز، محدودیت‌های قدرت آمریکا را به بحث گذاشته است.

تحلیل منتشرشده در مجله فارن افرز بیان می‌کند که این بن‌بست را نمی‌توان تنها با تصمیمات دولت ترامپ توضیح داد.

مشکل بنیادی که استراتژی آمریکا مدت‌هاست با خود یدک می‌کشد، این انتظار است که قدرت آتش بیشتر و فناوری پیشرفته‌تر برای شکستن اراده حریف کافی خواهد بود. جنگ ایران به عنوان آخرین نمونه از این رویکرد ارزیابی می‌شود که در ویتنام، عراق و افغانستان با هزینه‌های سنگین آزموده شد.

بر اساس این تحلیل، یکی از مسائل اساسی در خصوص جنگ با ایران، عدم تعیین این نکته از همان آغاز است که عملیات نظامی قرار است به چه نتیجه‌ی سیاسی مشخصی دست یابد.

اظهاراتی که میان اهداف تغییر حکومت، رفع تهدید هسته‌ای و بازگشایی هرمز در نوسان بود، باعث شد ملاک موفقیت نیز به‌طور مداوم تغییر کند.

عدم آمادگی دیپلماتیک نیز به این بلاتکلیفی افزوده شد. مطلع نساختن متحدان از جمله کشورهای عرب منطقه پیش از حمله، موجب سلب اعتمادی شد که در نتیجه آن واشنگتن نتوانست پشتیبانی مورد نیاز خود را بعداً برای هرمز به دست آورد.

اما از دیدگاه ایران، این معادله به گونه دیگری عمل می‌کند. تهران نیازی به شکست دادن ارتش آمریکا در میدان نبرد ندارد؛ حفظ موجودیت حکومت، ادعایی‌ترین هدف واشنگتن را خنثی می‌سازد.

فشار بر تنگه هرمز، هزینه مناقشه را به فراتر از مرزهای ایران گسترش می‌دهد. این تنگه یکی از برگ‌های اصلی تهران در برابر مداخله خارجی محسوب می‌شود. از این رو، آسیبی که قدرت هوایی آمریکا می‌تواند وارد کند، با پیامدهای سیاسی‌ای که ممکن است ایران را به پذیرش آن‌ها وادارد، یکسان نیست.

شخصی‌سازی قدرت ریاست‌جمهوری و تاکید بر وفاداری به رهبر در انتصابات، این پرسش را پیش می‌کشد که ارزیابی‌های نظامی و دیپلماتیک تا چه حد می‌توانند به‌طور صریح و آشکار به تصمیم‌گیرندگان منتقل شوند.

برکناری فرماندهان ارشد و مداخله در فهرست‌های ترفیع در دوره پیت هگست، وزیر جنگ، در این چارچوب مورد بررسی قرار می‌گیرد.

هشدار داده می‌شود که اقدامات مذکور می‌تواند صحبت شفاف فرماندهان را در خصوص ریسک‌های جنگ و محدودیت‌های قدرت نظامی دشوار سازد.

گسترش سریع هوش مصنوعی و سیستم‌های بدون سرنشین نیز می‌تواند این انتظار را در تصمیم‌گیرندگان تقویت کند که می‌توانند میدان نبرد را به تمامی کنترل کنند.

بر اساس این تحلیل، اگرچه این فناوری‌ها اقدامات نظامی را ارتقا می‌دهند، اما نمی‌توانند ترجیحات سیاسی نادرست را اصلاح کنند. (ILKHA)