فرآیند انتخابات پارلمانی رژیم اشغالگر صهیونیستی که در تاریخ ۲۷ اکتبر آغاز شد، همچنان ادامه دارد. بخش اعظمی از آرا شمارش شده است و بر اساس داده‌های موجود، هیچ‌یک از بلوک‌های سیاسی نتوانسته‌اند به اکثریت مطلق یعنی ۶۱ کرسی لازم برای تشکیل «کابینه» در کنست ۱۲۰ کرسی دست یابند.

وضعیت نهایی در انتخابات، راه را برای بحث‌های جدیدی در خصوص احتمال‌ها و آینده فلسطین باز می‌کند.

بلوک حاکم راست‌گرا و ارتدوکس‌های افراطی به رهبری بنیامین نتانیاهو با کسب حدود ۵۴ کرسی، پیشتاز این رقابت است. از سوی دیگر، بلوک اپوزیسیون («تغییر») با گرایش میانه‌رو به رهبری گادی آیزنکوت، رئیس سابق ستاد مشترک ارتش، در حد ۴۹ کرسی باقی مانده است.

حزب لیکود به رهبری نتانیاهو با کسب ۲۷ کرسی جایگاه خود را به عنوان حزب اول حفظ کرده است، در حالی که بزرگترین رقیب آن یعنی حزب نوپای «یاشار» به رهبری آیزنکوت با ۲۱ کرسی در رتبه دوم قرار دارد.

احزاب عربی (لیست مشترک و راعم) که نمایندگی فلسطینیان ساکن در سرزمین‌های اشغالی ۱۹۴۸ را بر عهده دارند، با دستیابی به یک جهش بی‌سابقه و کسب ۱۷ تا ۱۹ کرسی، به موقعیت کلیدی و تعیین‌کننده در کنست دست یافته‌اند.

در این نخستین انتخابات که زیر سایه جنگ‌های منطقه‌ای پس از ۷ اکتبر با غزه، لبنان و ایران برگزار شد، میزان مشارکت رای‌دهندگان ۷۷.۷ درصد رقم خورد. این میزان، بالاترین سطح مشارکت از سال ۱۹۹۹ تاکنون به شمار می‌رود. در این میان، به‌ویژه حضور چشمگیر جمعیت عرب پای صندوق‌های رای مشهود بود.

انتظار می‌رود نتایج قطعی تا ۴ نوامبر مشخص شود. پس از آن، اسحاق هرتزوگ، رئیس‌جمهور ادعایی رژیم اشغالگر، با رهبران احزاب گفتگو خواهد کرد تا ماموریت تشکیل کابینه را به کاندیدایی که بیشترین شانس را دارد واگذار کند. به دلیل مواضع سرسختانه فعلی بلوک‌ها و رویکرد فاصله‌دار آن‌ها نسبت به ائتلاف با احزاب عربی، چانه‌زنی‌های ائتلافی چند هفته‌ای و یا کشیده شدن دوباره به سمت انتخابات زودهنگام، از قوی‌ترین سناریوهای پیش‌رو به نظر می‌رسند.

در حالی که صهیونیست‌ها با خطر بن‌بست سیاسی مواجه شده‌اند، تفاوت‌ها یا شباهت‌های میان دو گزینه‌ای که احتمال به قدرت رسیدن دارند نیز مورد بحث است.

شکست نتانیاهو، نخست‌وزیر ادعایی رژیم اشغالگر صهیونیستی در انتخابات به چه معنا خواهد بود؟ آیا حملات نسل‌کشی در غزه متوقف خواهد شد و کشتارها پایان خواهد یافت؟

البته می‌توان این پرسش‌ها را افزایش داد؛ اما شکست نتانیاهو در انتخابات، در خیابان‌های فلسطین، راهروهای سیاسی و اردوگاه‌های آوارگان، «بیش از آنکه با خوشحالی راهبردی همراه باشد، با تردیدی عمیق» مواجه شده است. آن‌ها می‌دانند آنچه در طول تاریخ اشغالگری تجربه کرده‌اند، به یکباره پایان نخواهد یافت.

از نگاه یک فلسطینی، این وضعیت بیش از آنکه فریادهای پیروزی را به همراه داشته باشد، ارزیابی پیچیده و چندلایه‌ای را بر این اساس رقم می‌زند که «رفتن یک نفر تا چه حد می‌تواند سیستم را تغییر دهد». این ارزیابی عمدتاً حول محور عناوین مختلفی شکل می‌گیرد.

«خوب بین بد و بدتر» و پایان سیاست بدون ماسک

نتانیاهو برای فلسطینی‌ها صرفاً یک سیاستمدار نیست؛ بلکه چهره نمادین حملات نظامی سال‌های اخیر، کشتار و نسل‌کشی، سیاست‌های محاصره، خشونت باندهای صهیونیستی و راست‌گرایی افراطی است.

از دست رفتن قدرت او و شرکای ائتلافی نژادپرستش مانند ایتامار بن‌گویر و بتسالل اسموتریچ، می‌تواند برای فلسطینی‌ها به معنای یک آسودگی روانی موقت باشد تا نفسی تازه کنند. رفتن نتانیاهو ممکن است تا حدی از لحن شونیستی و گفتمان‌های متمرکز بر «نابودسازی/اخراج آشکار» بکاهد.

«آیا گزاری از یک طوفان فوق‌العاده تهاجمی به یک وضعیت موجود کنترل‌شده‌تر خواهد بود؟»

اما از نگاه یک فلسطینی، این واقعیت کاملاً روشن است که چهره‌های اپوزیسیونی که جایگزین نتانیاهو می‌شوند (به عنوان مثال، فیگورهای برخاسته از جریان میانه یا فرماندهان نظامی سابق)، از نظر ایدئولوژیک هرگز از خطوط بنیادین صهیونیسم انحراف نمی‌کنند؛ آن‌ها نیز با تشکیل دولت مستقل فلسطین مخالفند و مایل به حفظ وضعیت موجود در کرانه باختری هستند. به همین دلیل، سناریوی رفتن نتانیاهو، بیش از آنکه یک انقلاب بزرگ تلقی شود، به عنوان «گذر از یک طوفان فوق‌العاده تهاجمی، به یک وضعیت موجودِ کمی کنترل شده‌تر» دیده می‌شود.

اجماع صهیونیستی و دگرگونی‌ناپذیری ذهنیت آن!

در تل‌آویو، طیف‌های سیاسی هر چقدر هم که دچار تغییر و تحول شوند، سیاست اصولی و بنیادین رژیم اشغالگر بر پایه نادیده گرفتن حقوق فلسطینیان بنا شده است. رهبران اپوزیسیون نیز معمولاً تحت مفهوم «امنیت»، بر سر تداوم حملات نظامی در غزه، گسترش شهرک‌های اشغالگرانه یهودی در کرانه باختری یا حفظ کنترل عملی بر آن مناطق، هم‌عقیده و هم‌پیمان هستند.

بنابراین، شکست نتانیاهو برای یک مسلمان فلسطینی به معنای امکان بازگشت به خانه و کاشانه خود، رفع کامل محاصره غزه، یا برچیده شدن ایست‌و‌بازرسی‌ها و فروریختن دیوارهای حایل در کرانه باختری نخواهد بود.

از منظر فلسطینیان ساکن در سرزمین‌های اشغالی ۱۹۴۸، شکست نتانیاهو و راست‌گرایان افراطی می‌تواند مستقیماً با مسئله بقا و امنیت آن‌ها گره بخورد. در سال‌های اخیر، به دلیل افزایش یورش‌ها، غصب اموال، قوانین سرکوبگرانه و موج نژادپرستی، رژیم نتانیاهو به یک تهدید مستقیم علیه آنان تبدیل شده بود. از این رو، اثرگذار بودن آرای اعراب یا مانورهای استراتژیک صورت‌گرفته با بلوک‌های اپوزیسیون در شکست انتخاباتی نتانیاهو، این امید را در دل آن‌ها زنده می‌کند که می‌توانند به عنوان یک «بازیگر فعال» در عرصه سیاست ایفای نقش کنند.

به طور خلاصه، از نگاه یک فلسطینی، شکست انتخاباتی نتانیاهو «روز رهایی و جشن و پایکوبی» نیست؛ بلکه حداکثر تصویر خاکستری و مبهمی است که در آن «بازیگر اصلی نسل‌کشی از صحنه کنار می‌رود، اما چرخ دنده ظلم و ستم با دنده‌ای دیگر به چرخش خود ادامه می‌دهد».

احتمال دیگر در این انتخابات، سناریویی است که در آن نتانیاهو نسل‌کش به نتیجه دلخواه خود دست می‌یابد...

این وضعیت در میان فلسطینیان، بیش از آنکه مایه شگفتی یا غافلگیری باشد، به عنوان «تایید یک واقعیت تلخ و پیش‌بینی‌شده» ارزیابی می‌شود. چرا که پیروزی نتانیاهو در انتخابات، به منزله مهر تاییدی بر نسل‌کشی در غزه است.

تایید مجدد سیاست‌های اشغالگری، محاصره، سرکوب و نسل‌کشی در سرزمین‌های فلسطینی از سوی یهودیان صهیونیست، پیامدی جز شدت یافتن و تداوم این روند خونبار نخواهد داشت. گالری پیروزی انتخاباتی نتانیاهو برای فلسطینیان، پیش از هر چیز نشان می‌دهد که گفتمان‌های راست افراطی، نژادپرستانه و شونیستی تا چه حد در میان صهیونیست‌ها ریشه دوانده است.

برای فلسطینی‌ها، این نتیجه به معنای آن است که خشونت باندهای صهیونیستی، تخریب خانه‌های فلسطینیان، گام‌های مربوط به «الحاق» کرانه باختری و حملات نسل‌کشی در غزه، از سوی جامعه صهیونیستی پاداش گرفته است.

بازگشت دوباره نتانیاهو به قدرت یا حفظ جایگاهش، آخرین پرده‌ها را نیز از روی مفاهیمی چون «روند صلح» یا «راهکار دو دولتی» کنار زد. از نگاه فلسطینیان، با این نتایج انتخاباتی، توهمات دیپلماتیک به پایان می‌رسد و خشن‌ترین و عریان‌ترین شکل اشغالگری رسمیت می‌یابد.

حاکمیت نتانیاهو برای فلسطینیان ساکن در کرانه باختری نیز مستقیماً به معنای از دست رفتن اراضی بیشتر و افزایش تهدیدات امنیتی است.

همراهی بنیامین نتانیاهو با شرکای ائتلافی نژادپرستش، نشان‌دهنده گسترش شهرک‌های اشغالگرانه یهودی و تداوم حملات به روستاهای فلسطینی است. این وضعیت در زندگی روزمره فلسطینیان به معنای ایست‌و‌بازرسی‌های بیشتر، محدودیت‌های شدیدتر در تردد، غصب اراضی و افزایش خطر اخراج و کوچ اجباری مردم بومی از سرزمین خودشان خواهد بود.

برای یک فلسطینی در غزه نیز پیروزی انتخاباتی نتانیاهو به معنای دائمی شدن بحران انسانی، تحریم و تهدید مستمر نسل‌کشی است. نتانیاهو برای تحکیم قدرت خود و حفظ رای‌دهندگان راست‌گرا، همچنان از سیاست‌های «امنیت‌محور» و مبتنی بر کاربرد «قدرت سخت» به عنوان یک ابزار استفاده خواهد کرد. برای مردم غزه، این نتیجه نشانه آشکاری از تداوم کارکرد چرخ دنده‌های ویرانگر موجود است.

از سوی دیگر، برای فلسطینیان ساکن در سرزمین‌های اشغالی ۱۹۴۸، پیروزی نتانیاهو به معنای عمیق‌تر شدن سیاست‌های تبعیض‌آمیز مانند «قانون دولت-ملت» است. این نتایج انتخاباتی نشان می‌دهد که مشکلاتی چون تبعیض سیستماتیک، محدودیت‌های بودجه‌ای و تنگ‌تر شدن فضای آزادی بیان، با شدتی بیشتر ادامه خواهد یافت.

برای یک فلسطینی، این نتیجه انتخاباتی بار دیگر استانداردهای دوگانه جامعه بین‌المللی و دولت‌های غربی را افشا می‌کند. دانستن این واقعیت که حتی در صورت بیرون آمدن یک اراده افراطی و طرفدار نسل‌کشی از صندوق‌های رای، حمایت‌های نظامی و دیپلماتیک متحدان غربی از صهیونیست‌ها قطع نخواهد شد، حس تنهایی و رهاشدگی را در میان ملت فلسطین تقویت می‌کند.

به طور خلاصه، از نگاه یک فلسطینی، پیروزی نتانیاهو در انتخابات به معنای «ادامه یک کابوس شوم از همان جایی است که قطع شده بود». این نتیجه امید به یافتن راه‌حلی از طریق مسیرهای دیپلماتیک را برای فلسطینیان تقریباً به صفر می‌رساند و بار دیگر این حقیقت را آشکار می‌سازد که آن‌ها گزینه‌ای جز مقاومت، همبستگی و مبارزه برای بقا در سرزمین خود ندارند.(ILKHA)